İş ortasında bir mola gerekti, arkadaşınla buluşacaksın, ya da sadece tek başına bir saat oturup bir şey okumak istiyorsun — Aliağa'da kahve aramak teorik olarak basit, pratikte değil. Çünkü Aliağa ilçesinde aktif 25 kadar kafe var ve hepsi farklı bir senaryoya hizmet ediyor: bir kısmı tek başına oturup laptop açmana izin verir, prizler bol, müzik sessiz; bir başka kısmı kalabalık konuşma için tasarlanmış, sandalye masa arası dar, ses yüksek; üçüncü bir grup hızlı take-away'e odaklı, içeride oturulacak yer az.

Bunlar dışarıdan ayırt edilmez. İçeri girene, ortamı görene kadar hangi tipte olduğunu bilmezsin. Bu yüzden çoğu kahve seansı şöyle başlar: bir yere girilir, beğenilmez, çıkılır, ikinci yere geçilir. Aliağa'da bu "deneme yanılma" formatı normalleşmiş durumda — kimse seni kınamaz.

Bir başka senaryo daha var: telefonun bitmek üzere ve şarj edebileceğin bir yer arıyorsun. Aliağa'da priz çıkışı bulunan kafelerin oranı kabaca yarı yarıyadır; geri kalanı estetik bütünlük adına prizi gizlemiş ya da hiç koymamış. Yani önceden bilmiyorsan oturduğun masada şanssız çıkabilirsin. Çözüm masa seçerken duvar dipleri ve masa altlarına bakmak. Bu beceri çabuk gelişir.

Aliağa kahve kültürü hızlı kahve değil, uzun oturma kültürüne daha yakın. Tek bir Americano alıp uzun bir süre oturmak ayıp sayılmaz, kimse "tüketiminiz bitti" demez. Bu zihniyet yerleşik, kafeyi co-working alanı gibi kullanan kalabalık zaten orada. Tek dezavantajı: kuşluk vaktinden sonra masa bulmak zordur. Erken giden, kafayı yer; geç giden kapıya bakar.